کاروانِ دل و دلبر آمده خواهری با شش برادر آمده از شمیمِ یاسِ صحرا ، پیداست ... قبل از اینها ، خودِ مادر آمده کربلایی شده زینب و حسین (ع) وایِ من ، منزلِ آخر آمده ! لااقل ، کاش نَفَهمَد حرمله ... که به اینجا علی اصغر آمده هر که جامانده ز خیبر و حُنین ... بهرِ قتلِ علی اکبر آمده تا نمانَد اثری از عبّا...

سویِ این دیارِ پُر مَحَن ، میا " جانِ من " ... به کوفه جانِ من ، میا با اشاره گویم ای سالارِ من ... : سویِ این کوفه "تو بی کفن " ، میا بینِ این جماعتِ پیمان شکن ... روضه ها هست " کَمَرشکن " ، میا سویِ این راهزنانِ بی حیا سویِ این مَردمِ بد دهَن ، میا تا که آن رقیّۀ سه ساله ات ... نشده شبیـهِ پیرِزن ...

چقَدر خوب است با امام حسن ... بر حسین اقامۀ عزا کنیم چقَدر خوب است با امام رضا ... همه جا خیمۀ به پا کنیم ---- بهتر آن است که ما با روضۀ ... فاطمه دل را پُر از مَحَن کنیم یادِ کهنه پیرهنِ اربابمان ... پیرهنِ سیاهِ خود ، به تن کنیم ---- ابتدایِ این دو ماهۀ عزا ... اوّلِ خونجگریِّ زینب است اوّلِ بی یا...

برایِ سینه زدن ، رُخصتی بده آقا به دستِ خستۀ من ، قدرتی بده آقا شبیهِ سالِ گذشته ، دوباره آمده ام برایِ خوب شدن ، فرصتی بده آقا دوباره قصد نمودم که نوکرَت باشم در این دو ماهِ عزا ، همّتی بده آقا از آن قَوارۀ مشکی که دستِ فاطمَست ... به روضه خوانِ خودَت ، خلعَتی بده آقا برایِ خواندنِ روضه هایِ ناموسَ...

اي سوز و سازِ عشق ، نوايي به ما بده در صحنِ با صفات ، صفايي به ما بده بيمارِ عشقِ تو هستيم ؛ أيها الطبيب ... جانِ جوادِ خويش ؛ دوايي به ما بده روزِ زيارتِ مخصوصه ي خودَت ... آغوش ، وا كُن و جايي به ما بده بر رشته هايِ پنجره فولادتان قسم ... آقا ... عرفه ، كرب و بلايي به ما بده قبل از محرّمِ اربابِ ب...

گرچه من نامه نوشتم كه بيايي كوفه ... كاش ميشُد كه تو برگردي نيايي، كوفه ! كوچه گَردِ كوچه هايِ تَنگ و تاريك شدم چه مدينهاي به پا كرده ؛ خدايي، كوفه ! حرفشان نسل كُشي باشد و بر قتلِ شما ... چه بگويم ...؟ كه كشيده نقشههايي ، كوفه شرطْ بستند؛ سَرِ سَرِ علمدارِ حرم ... صحبتِ ضربِ عمود است ؛ نيايي ، كوفه...

عرفه آمد و يارم نرسيد باز هم بويِ نگارم نرسيد بيقرام ، كه پس از شبهايِ قدر ... عرفه آمد ... قرارم نرسيد ! واي اگر پس از بهارِ عرفه ... بزَنم ناله : بهارم نرسيد ! بي كَسوكارم و كارم اين شده ... كه بگويم ؛ كَس و كارم ، نرسيد ! عرفه ؛ موعدِ همْ عهدي بُود موعدِ زيارتِ مهدي بُود ! عرفه ؛ بر مُرغِ دل پَر ...

روزِگاري است هواييِّ توام مفتخر بر آشناييِّ توام چقَدَرخوب است اي آقايِ من ... كه گدايِ سامراييِّ توام در برِ عشيرهات شيعه شدم با مُرورِ سيرهات شيعه شدم بينِ صحنِ رضوي ، با خواندنِ ... جامعه كبيرهات ؛ شيعه شدم بينِ جامعهْ كبيرهي شما ... خواندهام اوصافِ آلِ مصطفي اين دلِ مشهديام خورده گره ... به نجف ...

اي جماعت ، اين بُود ختمِ كلام ... امّتِ من را علي باشد امام با علي دينِ خدا كامل بُود بي علي اعمالتان باطل بُود هست؛ هستي همهْ از هستِ علي " فوقِ أيديهم " بُود دستِ علي يارِ تنهايي وبيكسيِّ من ... شده از امرِ خدا ؛ وصيِّ من پايه و اساسِ دين ، باشد علي پيشوايِ مُسلمين ، باشد علي بي علي ؛ دين مايهي تن...

دومين امامِ بي مزارِ عشق ... هستي و ز درد و غم لبريزي يادِگارِ گلشنِ غارت زده ... لالهي جا مانده از پاييزي پابهپايِ عمّهي سه سالهات ... گُذرت به كربلا افتادهاست چَشمِ تو بر چَشمهايِ عدّهاي ... نانجيب و بيحيا افتادهاست بارِ غم را از همان كودكيات ... رويِ شانههايِ خود حِسكردهاي دردِ زنجير و غمِ سلسله ...

نانجيبان ؛ همه در دور و بَرَش خنديدند بال و پَر ميزد و بر چَشمِ تَرش خنديدند آب را رويِ زمين ريخت و بر تشنگي اَش ... آن كنيزان ، پابهپايِ همسرش خنديدند مُجتبايي شده امّا كِي ؟ دگر در بَرِ او ... به زمين اُفتادنِ " تاجِ سرش " خنديدند ! اكبرِ امامْرضا، بود به يادِ اكبري ... كه همه دورِ تنِ مختصرش ! خن...

نيزهبرپهلوي _ حمزهجاگرفت روضهيعموازاينجاپاگرفت دركنار _ نعش _ عباس _ احد ... مصطفيبافاطمه،عزاگرفت دركنار _ پيكر _ برادري ... نالههاي _ خواهريبالاگرفت آنچنانمثلهشدهاعضاي _ او ... كهمدينهبوي _ كربلاگرفت شكرللهپسازاوكسينگفت ... خواهريدربزم _ دشمنجاگرفت ! ليكبعدازحمزهيكربوبلا ... بزم _ دشمن؛جان _ زينبرا...

حرم _ توقبلهيتهران _ ماست تاروپودمبامزارتآشناست بهتلافي _ كريم _ بيحرم ... قبر _ توقبر _ امام _ مجتباست نايب _ امام _ هاديهستيو ... صحن _ توآيينهايازسامراست چوننباشددرمثل؛مناقشه ... صحن _ تومانند _ مشهدالرضاست هرچهگفتم،يكطرف اينيكطرف ... زائر _ توزائر _ كربوبلاست مسلم _ حسين _ سامراييو ... مسلميهحرم...

آمدي فاطمهي قم بشوي آمدي زينب _ دوّم بشوي دختر _ امام _ هفتم بشوي در جنان ! شفيع _ مردم بشوي آمدي صفاي _ ايران بشوي خواهر _ رضاي _ ايران بشوي -------- خاك _ پايت ، گوهراست والماس صحن _ تو كانون _ عشق واحساس خشتخشت _ حرم _ تو،از ياس معمار _ صحنوسرايت ، عبّاس ! روزوشب؛ز يُمن _ بانوي _ دمشق ... ميرسد ا...

ز قيدِ دردوغم ؛ آزادمامشب مُقيمِ صحنِ گوهرشادم امشب اگرچه از ميِ عشقت خرابم ... ولي با يادِتو آبادم امشب مريضِعشقم و طبيبِ عشقي ... دخيلِ پنجرهفولادم امشب به اشكِچَشمِ زوّارِ تو سوگند ... بُود اين نغمهوفريادم امشب : ... گدايِ حضرتِ شمسُالشُّموسم غلامِ خانهزادِ شاهِ طوسم ------- الااي آسمانهازيرِپايت...

آقايي مِثلِ تو پيدا نميشه ... اين و اشكِ چشمِ خادمات ميگه مشتيِ مشتيايي ؛من نميگم ... اين و " بَق بَقِ " كبوترات ميگه مهربون تَر از تو پيدا نميشه ! اين وهركسي شده گدات ،ميگه ضامنِ آهو ؛ پناهِ عالَمي ... اين و هر كي شده مبتلات ميگه گِرهي نيست كه به دستت وا نشه اين و اون دستِ گِرهگشات ميگه نااُميد، كس...

مثلِ عاشقي هرساعت دَم از او ميزند ... آهويِ قلبم دَم از ضامنِ آهو ميزند گوشهاي از عِلمِ تو اي عالِمِ آلِ نبي ... طعنه بر " افلاطون " و صدها " ارسطو " ميزند درصفِ ميزان ؛كبوترهايِ مشهدالرضاء ... سنگِ بخشش را به " شاهينِ ترازو " ميزند خوش به حالِ خوشْسليقهْ فرشْبافي كه فقط ... نقشهی قاليچهاش را " طرحِ...

روزِ تحليفِ تو روزِ نكبت است اوّلِ بدبختيِ اين ملّت است ظاهراً تحليفِ تو هست ولي ... باطناً تحليفِ ننگ وذلّت است اينهمه خرج برايِ تحليف ... به خودِ خدا قسم ، خيانت است تاجگذاري ؛ بُود اين يا تحليف ... عقل ؛از تحليفِ تو در حيرت است تو خودت احساسِ شاهي كرده اي ...؟ يا وزيرانِ تو باكفايت است ...؟ كه چن...

اي سوز و سازِ عشق ، نوايي به ما بده در صحنِ با صفات ، صفايي به ما بده بيمارِ عشقِ تو هستيم ؛ أيها الطبيب ... جانِ جوادِ خويش ؛ دوايي به ما بده روزِ زيارتِ مخصوصه ي خودَت ... آغوش ، وا كُن و جايي به ما بده بر رشته هايِ پنجره فولادتان قسم ... آقا ... عرفه ، كرب و بلايي به ما بده قبل از محرّمِ اربابِ ب...

هوايِ كربلا كردم، درآوردم سر از مشهد دوباره سَمتِ ششگوشه ؛زدم بال و پَر از مشهد به سر دارم هوايِ حج؛ چهدلتنگم برايِ حج برايِ من كه جاماندم؛ چه جايي بهتر از مشهد گرهْ بر كارْ تا اُفتاد ... برو تا پنجره فولاد بهخاطردارم اينها را ... زحرفِ مادر از مشهد به سلطانم بدهكارم ؛ به دربارش گرفتارم هزاران خاطره...