مادر به زمین خورد و زمین خورد حسنتا خانه ، خودش فاطمه را بُرد ، حسنهر لحظه که اسم کوچه آمد ، لرزیددر کودکی اش پیر شد و مُرد حسن

بدترين درد كه درمان نشود ؛ بي درديست بي تَوَلاّ ، كربلا رفتنِمان ؛ ولگرديست گر كه يادي از پدرْ مادرِمان وَ يادي از ... رهبر و خيلِ شهيدان نشود ؛ نامَرديست

رفته ز كف قرارِ ... جا مانده ي وبلاگاربعينکلمهبالا گرفته كارِ ... جا مانده ي وبلاگاربعينکلمهدوباره شد اشكِ غم ، كنارِ عكسِ حرم ...دَوايِ قلبِ زارِ ... جا مانده ي وبلاگاربعينکلمهمسافرم وليكن ، سُروده شد شعرِ من ...فقط به افتخارِ

من كه ميميرم برايت يا وبلاگحسينکلمه ...والدينم به فدايت يا وبلاگحسينکلمهبچه هايِ نوكرَت ؛ اي ارباب ...بفدايِ بچه هايت يا وبلاگحسينکلمهروزي ام كن كه بيايم اربعين ...به حريم با صفايت يا وبلاگحسينکلمه دارد اين ويزايِ اربعينِ من ... مُهر و امضايِ ( رضايت ) يا وبلاگحسينکلمه آرزويِ سينه زنهايت بُود ... سا...

هر كه از هر فرقه و مذهب و مَسلَك و مَرام ...ميرود پياده از برايِ پابوسِ امامبسته ام بارِ سفر تا بِرَوم به كربلا ...پا به پايِ وبلاگاربعينکلمهي ها ؛ به قصدِ يك سلامخاكِ پايِ زائرانَش خارِ چشمِ دشمن استنعره ي (

نَفَسم در شماره افتاده ...رنگ و رویم پریده است ؛ علیسر من را بگیر بر زانوت ...وقت رفتن رسیده است ؛ علیچه كنم ؟ وقتِ رفتن است و دگر ...وقتِ آن است كه روضه خوان باشمکاش میشد زمانِ حمله به در ...زنده باش

بعد از دو ماه اشک و عزا ؛ فَابكِ لِلْحَسنخواهی رضایِ فاطمه را ؛ فابك لِلْحَسنباز اين چه شورش است ؛ اي سينه زن بيا ...همراهِ سید الشهدا ؛ فابك لِلْحَسننه گنبدی ، نه صحن و سرایی ، نه زائریای زائرانِ کرب

در شهرِ مشهد هستي و مادر نداريشُكرِ خدا ، در بَرِ خود ، خواهر نداريحالا كه حرفِ دختر و مادرِتان شد ...شُكرِ خدا ، ميروي و دختر نداريخوب است آقا لااقل لحظه ي رفتن ...دلشوره ي گوشواره و معجر نداريلب تشن

آمدم باز به اُمّيدِ شما ؛ آقاجان جانِ زهرا ، بده در راهِ خدا ؛ آقاجان صاحبِ ايراني و حضرتِ سلطانِ مني عاشقم عاشقِ ( مشهدُالرّضا ) آقاجان به گدايي ، درِ خانه ي تو رويم باز است ... بس که داده اي خودت

به يادِ مادر و تيزيِ مسمار ...ز سينه ميكِشم آهِ شرربارحسن هستم و شد غروبِ عُمرم ...طلوعِ روضه هايِ ( در و ديوار ) !حسن هستم ولي هرگز برايم ...نگشته ماجرايِ كوچه تكرارحسن هستم و همسرم به قتلَم ...نشد

ای شاه ؛ ولایتت مبارک وبلاگآغازکلمهِ وبلاگوبلاگامامکلمهتکلمهت مبارک ای حاکمِ واقعیّ ِ دنیا ... اِجلالِ حکومتت مبارک ای قاضیِ (عدل ) و مُنجیِ ( داد ) ... کُرسیّ ِ عدالتت مبارک ای حُسنِ خِتامِ شعرِ عصمت ... دیباچه ی عصمتت مبارک ا

پاره جگر هستم و آهم پُرْ شراره در كوچه جان دادم و ميميرم دوباره حتّي ميانِ خانهي خود هم غريبم دارم دلي پُرْ درد و چشمي پُرْ ستاره ديدم كه زهرا مادرِ من بر زمين خورد ديدم به رويِ خاكها يك گوشواره اي وايِ من كه خ

ميسوزم و كسي نباشد ياورِ من شد پاره پاره جگرِ پُرْ شررِ من پا بر زمين ميكِشم و چشمانتظارم ... تا كه بيايَد به برِ من؛ اكبرِ من تا بر زمين خوردم ميانِ كوچه ؛ گفتم : اي وايِ من بر حال و روزِ مادرِ من شكرِ خدا دختر

آقايي مثلِ تو پيدا نميشه ... اين و اشكِ چشمِ خادمات ميگه مشتيمشتيايي ؛ من نميگم ... اين و تك تكِ كبوترات ميگه مهربونتر از تو پيدا نميشه اين و هر كسي شده گدات ، ميگه ضامنِ آهو ؛ پناهِ عالَمي ... اين وهر كي شده مبتلات ميگه گِرِه

کودکِ ششماهه ام رعنا شده آخرین سربازِ عاشورا شده خنده و گریۀ او غمگین ترین ... شعرِ موسیقیِ نینوا شده آن سه شعبه ای که عبّاس کُش است ... بر گلویِ کودکِ من ، جا شده چقَدر بر سرِ نیزۀ عدو ... خندۀ آخرِ او ، زیبا شده طفلِ شیرخوارۀ من بر سرِ نی ... چقَدر هم قامتِ سقّا شده بعدِ " نبشِ قبر" و غارتِ سرش .....

معنیِ داغِ مُجسَّـم شده ای قد کشیده ایّ و مُبهَـم شده ای قاسمیّ و جسمِ تو ، تقسیم شد ... وَ حسابی نا مُنظَّم شده ای چقَدر جسمِ تو زیر و رو شده چه پریشان و چه دَرهم شده ای بسکه حُفره حُفره گشته پیکرت ... گوییا چشمۀ زمزم شده ای چقَدر بشد شده ای نقشِ زمین چقَدر هستی شبیهِ نقطه چین ! ---- چقَدر جسمِ تو ...

دستَش از عمّه کشید و رفت سویِ دلبرَش بال و پر زد به سویِ عمویِ از جان بهترَش دید افتاده عمویِ تشنه اش به رویِ خاک دید افتاده عمو ، نامردها دور و برَش دید یک نفر رسیده پیرهنَش را ببَرد یک نفر خیره شده به حلقۀ انگشترَش دید شمر آمده تا جُدا کنَد سرِ عمو ... شد مهیّا تا که دستش را نماید سپرَش آمده جایِ ...

آیه آیه شده پا تا سرِتان پاره پاره شده بال و پرِتان چقَدر نیزه و تیر و شمشیر ... حملهxadور شده سویِ پیکرِتان کاش از خیمه نبیند خواهرم ... سایۀ خنجر رویِ حنجرتان کاش در برِ نگاهِ زینبم ... از سرِ نیزه نیُفتد سرِتان کاش هرگز دستِ قاتلانتان ... نرسد به معجرِ مادرِتان شکرِحق که نانجیبی نشده ... خیره بر ...

آمدم با روسیاهی به برَت در گُذر از من به جانِ مادرَت گرچه بشکستم دلِ خواهرِ تو ... رد مکُن مرا ، به جانِ خواهرَت آمدم اینجا که شاید بشوَم ... مانعِ قتلِ علیِّ اصغرَت آمدم اینجا که شاید بشوم ... سپرِ بلایِ جانِ اکبرَت آمدم تا در رکابِ عبّاس ... بشوم پشت و پناهِ لشگرَت آمدم تا نگُذارم ، لگدی ... برسد ...

هستم دگر خیلی شبیهِ مادرِ تو گردیده " رو به قبله " ! دیگر دخترِ تو از بس کتک خورده به جایم ، عمّه جانم ... شرمنده ام دیگر ز رویِ خواهرِ تو بال و پَرِ سه سالۀ تو را لگد کرد ... آن نانجیبی که جدا کرده سرِ تو غارت نموده معجر و گوشواره ام را ... آنکس که بُرد عمّامه و انگشترِ تو دیدم که " چانه " میزنَد ه...